κειμένο της κατάληψης ενάντια στο σύγχρονο απαρτχάιντ

το απαρτχάιντ είναι εδώ!

«Φεύγοντας μακριά από το θάνατο, όμως αφήνοντας πίσω τη ζωή μας. Φεύγοντας από το παρελθόν μας, όμως αφήνοντας πίσω το μέλλον…Μπροστά μας όμως το μηδέν ούτε καν ο χρόνος. Τρέχοντας προς το άδειο, το κενό, χωρίς χρόνο. Κάπου μέσα στο μυαλό και την καρδιά, στο κρυμμένο βάθος της ψυχής μας, νιώσαμε πως η φυγή αυτή ήταν ακόμα πιο φρικιαστική απ’ το να μείνουμε εκεί που ζούσαμε. Από τώρα όπου κι αν πάμε θα είμαστε ξένοι, θα είμαστε φιλοξενούμενοι, θα είμαστε περιπλανώμενοι σε ξένο τόπο.»

Ρ.Χουσεϊνού.

Φεύγοντας από το Αγκντάμ, Αζερμπαϊντζάν, 5/1993

Η εφαρμογή του δόγματος της μηδενικής ανοχής εναντίον των μεταναστών και των προσφύγων, οι εξαγγελίες για τη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης, οι καθημερινές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις και η αστυνομοκρατία στο κέντρο και τις συνοικίες της Αθήνας, το αδιάκοπο σαφάρι στα νερά του Αιγαίου και τα χερσαία σύνορα της χώρας, οι θάνατοι, τα βασανιστήρια, οι βιασμοί, οι ξυλοδαρμοί, οι εγκλεισμοί και οι απελάσεις των κολασμένων αυτού του κόσμου. H αδιάκοπη ρατσιστική προπαγάνδα των μμε, ο πλαστός διαχωρισμός ανάμεσα στους καλούς-παλιούς-«νόμιμους»-βαλκάνιους μετανάστες και τους κακούς-«παράνομους»-μουσουλμάνους πρόσφυγες. O μεταμοντέρνος φασισμός του Καρατζαφέρη και των μπουμπουκιών του, που τόση πέραση είχε στις πρόσφατες ευρωεκλογές, οι μισάνθρωποι νοικοκυραίοι ρατσιστές, οι λασπολόγοι συμπλεγματικοί έφεδροι και οι υστερικές κυράτσες του Αγ. Παντελεήμονα που, μαζί με τους παρακρατικούς νεοναζί της Χρυσής Αυγής και με την κάλυψη των μπάτσων, πραγματώνουν πολλές μικρές νύχτες των κρυστάλλων. Το κατηλειμμένο Εφετείο όπου έχουν βρει στέγη –υπό αντίξοες συνθήκες- πρόσφυγες και μετανάστες και το οποίο βρίσκεται στο διαρκές στόχαστρο των μπάτσων και των φασιστών. Το αίσχος της Πέτρου Ράλλη όπου εκατοντάδες πρόσφυγες -περιμένοντας στην ουρά για ένα άσυλο το οποίο ποτέ δε θα πάρουν- ξυλοκοπούνται και δολοφονούνται από τους ένστολους φρουρούς της ελληνικής δημοκρατίας. Οι παρακρατικές φασιστικές επιθέσεις εναντίον πακιστανών εργατών στη Νέα Ιωνία, τη Λαμπρινή, τον Περισσό, το Αιγάλεω, το Ρέντη και άλλες συνοικίες της πόλης, οι τσιφλικάδες φραουλοπαραγωγοί της Μανωλάδας Ηλείας, που προσομοιάζουν όλο και περισσότερο στην κου-κλουξ-κλαν και θεωρούν ότι τους ανήκει η ζωή και ο θάνατος των ασιατών δουλοπάροικών τους…

Αυτές είναι μόνο μερικές από τις ψηφίδες ενός μωσαϊκού που μαρτυράνε το αυτονόητο: το απαρτχάιντ είναι εδώ!

Το ελληνικό κράτος, σα φρουρός στο παραμεθόριο φυλάκιο της Ευρώπης-φρούριο αναλαμβάνει τη βρώμικη δουλειά, εναρμονιζόμενο με τους εταίρους του, χωρίς φυσικά να ξεχνάει να απαιτήσει περισσότερη υλικοτεχνική υποστήριξη, δηλαδή περισσότερα φράγκα. Στους καιρούς της κρίσης τα πλεονάζοντα φτηνά εργατικά χέρια δεν είναι πλέον απαραίτητα. Οι σημασίες των λέξεων παραποιούνται και έτσι οι κυνηγημένοι πρόσφυγες, οι υποτιμημένοι μετανάστες εργάτες βαφτίζονται λαθραίοι και εγκληματίες. Έτσι το ανθρωποκυνηγητό (έχοντας αποσπάσει την απαραίτητη κοινωνική συναίνεση) μπορεί να διεξάγεται φανερά και όχι μουλωχτά, φωναχτά και όχι συγκαλυμμένα. Τα θηράματα αυτού του ανθρωποκυνηγητού είναι κατά κύριο λόγο οι πρόσφυγές από την κεντρική Ασία, από το Αφγανιστάν, το Πακιστάν αλλά και από το Μπαγκλαντές, το Ιράκ και αλλού. Άνθρωποι που ξεριζώθηκαν από τον τόπο τους για να φύγουν μακριά από τους πολέμους που τους κήρυξε η πολιτισμένη Δύση και στους οποίους τα ελληνικά στρατεύματα είχαν και έχουν ενεργό συμμετοχή. Άνθρωποι που υφίστανται τις διάφορες απάνθρωπες όψεις τους πολέμου ακόμα και όταν φεύγουν μακριά από τον τόπο που γεννήθηκαν. Άραγε ποιος ξεχνάει τις απαγωγές πακιστανών και ποιος θυμάται τα βασανιστήρια αφγανών μέσα στο αστυνομικό τμήμα του Αγίου Παντελεήμονα;

Όμως όλα αυτά αποτελούν λεπτομέρειες: Για όλους τους πατριώτες που εκστασιάζονται με την «ανωτερότητα της φυλής» και ξεχνάνε τους πατεράδες τους, που τους φωνάζανε γκασταρμπάιντερ και τις γιαγιάδες τους, που τις φωνάζανε παστρικές. Για όλους τους δηλωμένους φασίστες, αλλά και για όλους τους ρατσιστές, που αγανακτούν όταν τους αποκαλείς με τ’ όνομα τους. Για όλα τ’ αφεντικά που ξέρουν να ξεζουμίζουν τους εργάτες μετανάστες χωρίς χαρτιά και μόλις γίνει η δουλειά φωνάζουνε τους μπάτσους για να τους δείξουν το δρόμο της απέλασης. Για όλους τους σπιτονοικοκύρηδες που ξέρουν να θησαυρίζουν νοικιάζοντας χρυσές τις τρώγλες τους, αλλά ξέρουν και ν’ αγανακτούν για τους «βρώμικους ξένους». Για όλους τους καταστηματάρχες που ξέρουν να ωρύονται στα κανάλια για την «αύξηση της εγκληματικότητας», αλλά εδώ και δεκαετίες ξέρουν να κάνουν τα κοτόπουλα μπροστά στις μπίζνες της νύχτας και της σωματεμπορίας. Για όλες τις τηλεορασόπληκτες μαντάμ που κοντεύουν να σαπίσουν μέσα στα διαμερίσματα τους, αλλά ξέρουν να τσιρίζουν μπροστά στις κάμερες για τις πλατείες που ανήκουν σ’ αυτές και τα ελληνάκια τους. Για όλους τους αξιοσέβαστους πατέρες και γιούς της αγίας ελληνικής οικογένειας που έχουν συνηθίσει να βιάζουν αιχμάλωτες μετανάστριες, αλλά ξέρουν να γρυλίζουν ότι οι «ξένοι μεταδίδουν ασθένειες» και φτάνουν να σφραγίζουν ακόμα και τις πόρτες των παιδικών χαρών.

Όλος αυτός ο θρασύδειλος συρφετός, όλο αυτό το χαφιεδότσουρμο - που ξέρει να παριστάνει το δυνατό μπροστά στους ανίσχυρους και στέκει δουλικά μπροστά στους αφέντες του- αποτελεί το σκληρό πυρήνα του εθνικού κορμού πάνω στον οποίο το ελληνικό κράτος στηρίζει και νομιμοποιεί τις επιδιώξεις και τους σχεδιασμούς του. Όλοι αυτοί οι αδίστακτοι αγανακτισμένοι πολίτες, όπως άλλωστε και η εξουσία στην οποία υποκλίνονται, έχουν τους λόγους τους ν’ ανησυχούν. Η εξέγερση του Δεκέμβρη (στην οποία συμμετείχαν πολλοί μετανάστες, κυρίως δεύτερης γενιάς), οι διήμερες ταραχές στις 21 και 22 Μάη στο κέντρο της Αθήνας, οι μικρές καθημερινές και αόρατες μάχες που δίνουν οι μετανάστες και οι πρόσφυγες - μάχες που μπορεί να φαντάζουν ότι έχουν σα στόχο την επιβίωση, αλλά πηγάζουν από την ακόρεστη δίψα για ζωή με αξιοπρέπεια- τους έχουν αποδείξει ότι πολλοί απ’ αυτούς τους ανθρώπους δεν ανέχονται πλέον να είναι κάτι ανάμεσα σε δούλους και αιχμάλωτους.

Αυτός ο πόλεμος δεν άρχισε σήμερα και δε θα τελειώσει αύριο. Όποιος σπέρνει τρόμο και εξαθλίωση θερίζει μίσος και οργή. Σ’ αυτόν το πόλεμο οι μετανάστες και οι πρόσφυγες δε θα είναι μόνοι τους. Γιατί σ’ αυτήν την πόλη και σ’ αυτές τις γειτονιές δεν κατοικούν μόνο οι θαυμαστές των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Γιατί σ’ αυτήν την πόλη και σ’ αυτές τις γειτονιές η μνήμη ενάντια στην επιλεκτική αμνησία, η αλληλεγγύη σαν ταξική επιλογή, η αυτοοργάνωση σα μέθοδος αγώνα και η σύγκρουση με την εξουσία και τους υποτακτικούς της σαν επιλογή ζωής συνεχίζει – ακόμα και υπό αντίξοες συνθήκες - ν’ αναπνέει και να ξεχωρίζει τους εχθρούς από τα αδέλφια της. Και θα συνεχίσει να ορθώνεται με οποιοδήποτε κόστος…

να τσακίσουμε το απαρτχάιντ!

διαδήλωση

τρίτη 7 ιούλη 2009

πλατεία ομονοίας, 7μ.μ.

villa amalias

αχαρνών& χέυδεν

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΠΑΡΤΧΑΙΝΤ

.

κάθε πέμπτη και παρασκευή από τις 21.00

αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο στην αυλή της

κατάληψης.

ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΤΙΣ ΤΡΙΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ

Για αυτούς που τα μόνα παράθυρα που έχουν αξία είναι τα τηλεοπτικά, κάθε ανοιχτή πόρτα θα είναι πάντα επικίνδυνη.

Ακόμα και αυτή μιας παιδικής χαράς.
Για να μην τους θυμίζουν αυτούς που θα ήθελαν να μην υπάρχουν καθόλου (εκτός σαν απλήρωτοι εργάτες).
Γι αυτούς που για να πετύχουν τα μισάνθρωπα σχέδιά τους δεν διστάζουν να πουν τα πιο πρόστυχα ψέματα, για μεταφερόμενους από τη Βίλλα Αμαλίας μετανάστες και νοικιασμένα παιδιά στην παιδική χαρά.
Γι αυτούς που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να χαριεντίζονται με τα ναζιστικά παράσιτα αρκεί “να φύγουν όλοι τους από δω”
Γι αυτούς που τόσο απλόχερα τους χαρίζεται τηλεοπτικός χρόνος και αστυνομική προστασία και λεονταρίζουν μόνο εκ του ασφαλούς.
Γι αυτούς που χτυπούν μόνο τους αδύναμους και πραγματοποιούν πολλές μικρές “νύχτες των κρυστάλλων”,
Γι αυτούς τους θιασώτες των πογκρόμ και του λιντσαρίσματος,
η λέξη αλληλεγγύη είναι άγνωστη.

Η μόνη πόρτα που θα κλείσει είναι η δικιά τους.
Η ζωή ανήκει σε άλλους.

κείμενο που μοιράστηκε στις 28.5.09 κατά τη διάρκεια παρέμβασης στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα και τη γύρω περιοχή

οι μάσκες έπεσαν για τα καλά…

«να πολεμάς αυτούς που θέλουν να ζήσουν μια ήσυχη ζωή.

Eίναι αδίστακτοι»

Τα γεγονότα που έχουν διαδραματιστεί τις τελευταίες εβδομάδες στην ευρύτερη περιοχή μας είναι τόσο ξεκάθαρα έτσι ώστε να μιλάνε από μόνα τους: η ρατσιστική συγκέντρωση της 9 Μάη στην Ομόνοια που καλέστηκε από τους παρακρατικούς νεοναζί της Χρυσής Αυγής ( με την υπογραφή «επιτροπών ελλήνων κατοίκων») και η επίθεση που εξαπέλυσαν – αντάμα όπως πάντα με τις διμοιρίες των ματ- στο κατειλημμένο κτίριο του παλιού εφετείου της οδού Σωκράτους όπου έχουν βρει στέγη εκατοντάδες μετανάστες και πρόσφυγες. Η αστυνομική κατοχή ολόκληρων γειτονιών με αποκορύφωμα την κατασταλτική επιχείρηση της 20^ης Μάη όπου εκατοντάδες ένστολοι και μη μπάτσοι στρατοπέδευσαν σ’ όλη σχεδόν την οδό Αχαρνών και προχώρησαν σε εκατοντάδες ελέγχους και προσαγωγές και δεκάδες συλλήψεις και από την οποία πυροδοτήθηκε η δίκαιη οργή των μεταναστών. Οι 46 συλλήψεις και οι ξυλοδαρμοί που ακολούθησαν τη μαχητική διαδήλωση της 22^ης Μάη. Η εμπρηστική επίθεση που εξαπολύθηκε το ίδιο βράδυ εναντίον ενός μουσουλμανικού χώρου λατρείας στη πλατεία Αττικής και είχε σαν απολογισμό 5 τραυματίες μετανάστες. Οι τραμπουκισμοί από τους κουραδόμαγκες της «επιτροπής κατοίκων και καταστηματαρχών» στον Άγιο Παντελεήμονα εναντίον αριστερών και τα πογκρόμ εναντίον των μεταναστών που εξαπέλυσαν (πάντοτε με την αρωγή και την ανοχή της αστυνομίας) στις 23 και 24 Μάη.

Όλα αυτά είναι τόσο κραυγαλέα που είναι αδύνατον να παρερμηνευτούν. Μέσα σ’ αυτή τη συνθήκη δεν υπάρχει χώρος για σιωπή και ουδετερότητα. Οι ρατσιστές, οι χουντικοί και οι νοικοκυραίοι της «επιτροπής κατοίκων και καταστηματαρχών» του Αγίου Παντελεήμονα, συντασσόμενοι μαζί με τους παρακρατικούς φασίστες πιστεύουν ότι ήρθε η στιγμή για αναπτύξουν έργο σαν τα σύγχρονα τάγματα εφόδου αυτού του μικρομεσαίωνα. Τα αιτήματα των πλέον δουλικών και θρασύδειλων υπηκόων συμπίπτουν με τους κρατικούς σχεδιασμούς που περιλαμβάνουν «επιχειρήσεις σκούπα», ξυλοδαρμούς, συλλήψεις και βασανιστήρια μεταναστών. Αυτοί που απαιτούν ησυχία, τάξη και ασφάλεια ονειρεύονται απαρτνχάιντ, νύχτες των κρυστάλλων και κρεματόρια.

Εμείς από την πλευρά μας δε θα κουραστούμε να τους θυμίζουμε έμπρακτα τα αυτονόητα. Η ρατσιστική βία των «αγανακτισμένων κατοίκων» και των νεοναζί φίλων τους, η αστυνομική κατοχή και τα πογκρόμ εναντίον ανθρώπων που βιώνουν την πιο στυγνή καταπίεση και εκμετάλλευση και έχουν ξενιτευτεί για να δραπετεύσουν από τη στρατιωτική κατοχή των χωρών τους (στην οποία το ελληνικό κράτος συμμετέχει ενεργά) θα βρίσκουν πάντοτε απέναντι τους έναν αστάθμητο παράγοντα: την κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων, την αντιρατσιστική και αντιφασιστική δράση εναντίον όλων των υπερασπιστών της φαντασιόπληκτης «καθαρότητας και ανωτερότητας της φυλής», τον συλλογικό και αυτοοργανωμένο αγώνα για ένα κόσμο απελευθερωμένο από σύνορα, κράτη, θεούς, αφέντες και καταπιεστές. Αυτός ο παράγοντας θα καθορίσει και την έκβαση αυτής της κοινωνικής-ταξικής σύγκρουσης…

οι γειτονιές και οι πλατείες ανήκουν σ’ αυτούς που τις ζουν

ρατσιστές νοικοκυραίοι και παρακρατικοί φασίστες

πίσω στις τρύπες σας!

Αναρχικοί/ες- Αντιεξουσιαστές/τριες-Αντιφασίστες/τριες

text that was distributed on 28.5.09 during an intervention at St Padeleimonas square and the wider area

“fight against those who want to live a “quite” life˙

they are ruthless”

The incidents that have happened the last weeks in the area are so clear that they speak by themselves: the racist gathering of May 28 at Omonia square that was called by the neo-Nazi organization Xrisi Avgi (signing as “committee of greek citizens”) and the attack they made –together as always with the MAT police force- to the occupied place of the old court at Sokratous street where hundreds of immigrants and refuges found shelter. The police occupation at whole neighborhoods with the extreme action of the repressive attack of May 20 where hundreds of cops made their presence almost to the whole Axarnon street and made hundreds of checks and taking people to police stations and made dozens of arrests. Because of all those police actions the rightful rage of the immigrants was triggered. The 46 arrests and the beatings that followed the fighting demonstration of May 22. The arson attack that happened the same night against a Muslim worship house at Attikis square and had as a result the injuries of five immigrants. The aggressiveness by the asholes of the “committee of citizens and shop owners” at Ag. Padeleimonas against the leftist people and the pogroms against the immigrants that happened (always with the help and tolerance of the police) at May 23 and 24.

All these all so loud that is impossible to misinterpret. Within this condition there is no room for silence and passivity. The racists, the worshipers of the dictatorship and the “respectable” people of the “committee of citizens and shop owners” at Ag. Padeleimonas, together with the para-state fascists believe that the time has come to develop their actions like the modern assault battalions of this small Middle Ages. The requests of those who are the most obedient and the most bragging and cowardly subjects are the same as the state’s planning and include “cleaning operations”, beatings, arrests and tortures of immigrants. Those who demand quite, order and security, dream of the apartheid, nights of the crystals and crematoriums.

We, from our side will never get tired of reminding them of the obvious, with actions. The racist violence of the “indignant citizens” and their neo-Nazi friends, the police occupation and the pogroms against the people who experience the most raw repression and exploitation, people that have left their homes to escape from the military occupation of their countries (in which the greek state participates actively) will always find in front of them an imponderable factor: the social and working class solidarity among those who are being exploited, the anti-racist and anti-fascist action against all the defenders of the fanciful “cleanness and superiority of the race”, the collective and self organized fighting for a world that is liberated from borders, states, gods, masters and oppressors. And this factor will determine the outcomes of this social-work class fight…

the neighborhoods and the squares belong to everybody.

Racists, “respectable citizens” and para-state fascists

crawl back to your holes!

Anti-fascists, Anti-authoritarians, Anarchists

Σάββατο 16 Μάη 2009 21:00

Συναυλία στην κατάληψη με: Mossuraya (Λωζάνη) και Kill the Cat (Αθήνα)

Το βλέμμα μας παραμένει στραμμένο στο προφανές
Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες της εξέγερσης

Κον ΣΑΝΙΔΑ ΕΝΤΑΥΘΑ

Στιγμή από την πορεία καταλήψεων και αυτοδιαχειριζόμενων χώρων, στις 28/4/09